Venüs tepesi Kasık kemiğini örten deri ve dokudur. Ergenlik çağından sonra Venüs tepesi kıllarla kaplanır.

Labia majora (Dış/Büyük dudaklar) ve labia minora (iç/ küçük dudaklar) Labia Latincede “dudaklar” anlamına gelmektedir. Dış dudaklar, iç dudaklar ve vajinayı çevreleyen dudağa benzer bir kıvrımdır. Çocukluk döneminde pürüzsüzdür. Ergenlik döneminden sonra kıllarla kaplanmaya başlar ve dudakların içinde yağ bezeleri oluşur. İç dudaklar vajinaya bitişik daha küçük bir deri kıvrımıdır. Cinsel uyarılma sırasında artan kan akışı genişlemelerine neden olur.

Klitoris Cinsel uyarılma sırasında sertleşen ve genişleyen küçük, yuvarlak bir bölgedir. Klitorisin uyarılması sonucunda orgazm meydana gelir.

İdrar deliği (Üretra) İdrarın geçtiği idrar yoluğu deliği. Klitorisin akında yer alır.

Himen (Kızlık zarı) Vajina deliğinde bulunan ince mukoza zarıdır. Bu zar vajinayı korur, ancak sağlık açısından mutlaka varolması gerekmez. Himen ya da kızlık zarı bir kadının ilk cinsel ilişkisinde yırtılır. Ancak bazı kadınlarda egzersiz yaparken veya tampon ya da diyafram yerleştirirken de yırtılabilir. Daha sonraki yaşantıda genellikle görünmez.

Vajinal delik Bir kadının iç üreme organının girişidir; aynı zamanda adet kanının, vajinal akıntının ve doğum sırasında da bebeğin çıkış kapısıdır.

Perine Vajina ve anüs arasındaki deri ve dokudur.

Kadın üreme sisteminin iç bölümleri şunlardan oluşur:

Vajina Vajinal delikten rahim ağzına, yani rahim girişine kadar ‘giden 7, 5 ila 12, 5 cm uzunluğundaki kaslı kanaldır. Vajina duvarları doğum sırasında bir bebeğin geçişini sağlayacak ölçüde esneyebilir. Bir miktar vajinal akıntı normaldir ve genellikle vajina duvarlarını kayganlaştıran salgılardan oluşur.

Akıntının yoğunluğu ve miktarı âdet döngünüzün farklı evrelerinde bulunan hormonlara göre değişir. Bu nedenle beraberinde menopozu getiren hormonal değişiklikler, özellikle de düşük estrojen seviyeleri, vajinal kayganlaşmanın azalmasına da yol açabilir. Vajinal delik, güçlü, elastik kaslarla çevrilidir. Kegel egzersizleri bu kasların bu kasları güçlendirmeye yardımcı olur.

Rahim ağzı Vajinanın devamında rahime açılan deliktir. Rahim ağzının kendisi küçük olup çapı yaklaşık 2, 5 cm. dir. Rahim ağzı deliği, rahim ağzının ortasında bulunan ve adet kanaması gibi sıvıların rahimden atılmasını sağlayan çok küçük yuvarlak bir deliktir; hamilelikten sonra, yaklaşık 0, 6 cm. lik bir açıklık gibi görünür. Rahim ağzı deliği doğum sancısı sırasında bebeğin çıkışına olanak vermek üzere 10 ila 12, 5 cm açılır.

Rahim Gelişen fetesu barındırmak için muazzam ölçüde esneyebilen armut büyüklüğünde kaslı bir organdır. Rahmin kalın iç zarı, yan endometriyum, adet döneminde her ay kanayan kan bakımından zengin süngerimsi bir dokudan oluşmuştur. Rahim, hamilelik sırasında fetusun gelişmesini sağlayacak ortamı oluşturur.

Fallop tüpleri Rahmi yumurtalıklara bağlayan spagetti inceliğindeki iki ince tüptür. Yumurtalık bir yumurta hücresi bıraktığında, fallop tüplerinin ucundaki parmağa benzer küçücük çıkıntılar, yumurta hücresinin tüpü yakalamasına ve tüpün içine süpürülmesine yardım eder. Fallop tüpleri üreme için kritik bir öneme sahiptir. Bu tüpler, yumurtalıktan bırakılan yumurta hücresinin rahime ulaşması için bir geçiş yolu sağlar; yumurta ile spermin buluşma yeridir ve sürekli kasılmalarla döllenmiş yumurtayı rahime kadar götür.

Yumurtalıklar çapı yaklaşık 2, 5 cm kadar olan, hormon ve yumurta üreten oval biçiminde iki organdır.

Prostata ait bir adenokarsinomdur . Erkeklerde görülen ikinci en sık kanser tipidir ve insidansı artış göstermektedir. 55 yaş öncesinde nadir gözlenirken, 60 ile 85 yaşları arasında pik insidansa ulaşmaktadır.

Etiyolojisi kesin olarak bilinmemektedir, fakat her­halde hormonlarla ilişkilidir (azalmış androjenler).

Prostat periferindeki esas prostatik bezlerden gelişmektedirler. Bu nedenle, üretral obsturksiyona bağlı mikturisyon zorluğu gibi semptomlar gelişme­den önce sıklıkla tümör iyi yerleşim göstermektedir. Gerçekten bazı tümörler oldukça yaygın metastaz­lara sahip olsa bile sessiz kalabilmektedir.

Temel davranışlarına bağlı olarak üç gruba ayrıla­bilirler

• Latent: iyi differansiye karsinom küçük bir alanda toplanmıştır, yaşlı insanların prostat bezlerinde insidental olarak bulunmaktadır. Uzun bir zaman dili­minde prostata sınırlı kalmaktadır.
• invaziv: lokal olarak invaze olur ve metastaz yapar.
• Okkült: primer bölgede klinik bulgu vermezken, metastatik hastalık şeklinde karşımıza çıkmaktadır.

Makroskopik olarak, diffüz, sert alanlar mevcuttur. Beyaz doku, fibromüsküler prostatik stromal dokular­la birleşmektedir. Prostat kapsülü dışındaki bükülme ve gerim sıklıkla sert ve düzensiz kitle oluşturur ki bu da rektal muayene ile palpe edilebilir.

Mikroskopik olarak, büyük çoğunluk differansiye glandüler paterne sahiptir (iyi prognoz); küçük kısım ise asiner patern içermeyen az diferansiye hücre tabakalarına sahiptir (kötü prognoz).

Yayılım:

• Direkt: mesane tabanına ve komşu dokulara. Uretra obstruksiyonuna sebep olabilir (miksiyonda zorluk) ve üreterleri tıkayarak hidronefroz oluşturabilir.
• Lenfatik: pelvik ve paraaortik nodlara.

• Hematojen: en sık kemiğedir fakat akciğerler ve karaciğere de olmaktadır.

Kemik metastazları litik ve kemik destrüksiyonu ile birlikte olmaktan ziyade tipik olarak sklerotiktir ve kemik yapımı ile birliktelik göstermektedir (radyogramda dens görünüm).

Klinik özellikler:
• Üriner semptomlar (idrar akımını başlatmakta gecikme, zayıf idrar akımı, terminal damlama).
• Rektal muayenede sert, düzensiz prostat.
• Kemik metastazları: ağrı (özellikle sırt ağrısı), kırık­lar, anemi.
• Lenf nodu metastazları.
Tanı:
• Görüntüleme yöntemleri: ultrasonografi, X ışınları, izotopla kemik taraması.
• Biyopsi: biyopsi materyalinde, immunohistokim-yasal olarak prostat spesifik antijenin (PSA) ve pros­tat spesifik asit fosfatazın (PSAP) ortaya konulması.
• Seroloji: PSA ve PSAP, hastalık için serum tanım­layıcısı olarak da kullanılabilir. Metastatik hastalık olduğunda seviyelerinde önemli bir yükselme olmak­tadır.
Tedavi-Birçok prostatik karsinom büyümek için testosterona ihtiyaç duymaktadır ve yaklaşık %75 hasta androjen düzeylerini azaltıcı tedavi modalitelerinden yarar görmektedir, örneğin orşiektomi ya da östrojenik ilaçlarla tedavi veya luteinize edici hormon salgılatıcı hormon agonistleri tümör regresyonunu indükleyebilmektedir.

Mikroskopik olarak, hiperplastik asinilerin epiteli (normalden daha geniştir), uzun, silindirik epitel hücreleri tarafından sınırlandırılmıştırlar ve irregüler papiller kıvrımlar oluşturabilirler.

infarkt, hemorajik sınırlı nekrotik alanlara sebep olmaktadır. Özellikle mesane boynu bölgesinde olmak üzere sıklıkla müsküler hipertrofi mevcuttur.

Klinik prezentasyon-Büyümüş olan prostatın pros­tatik üretraya olan basısından dolayı miksiyonda zor luklar, çoğunlukla idrara başlamada gecikme, idrarın zayıf ya da aralıklı akması ve miksiyonun sonunda damlama olmaktadır.
Komplikasyonlar-Uzamış prostatik obstrüksiyon  olan çok çeşitli komplikasyonlara sebep olabilmektedir.

Prostatta en sık karşılaşılan hastalıktır. Prostatın neoplastik olmadan genişlemesi olan bu durum 70 yaş üzerindeki yaklaşık her erkeği tutmaktadır, fakat 45 yaştan itibaren sıklık ve şiddetinin arttğı bulun­muştur.

Etyopatogenez kesin olarak bilinmemekle birlikte, androjen-östrojen dengesizliği sonucu olarak oluş­tuğuna inanılmaktadır. Periüretral (santral) prostatik bezler (periferdeki esas prostatik bezler değil) hor­mon duyarlıdırlar ve hiperplaziye gidebilirler.

Tutulan loblar:
• iki lateral lob (olguların çoğunda).
• Posterior lob (sık değil), mesane boynundaki internal üriner meatustaki üriner atım yolunda obstruksi-yona sebep olmaktadır.

insidans, sık değildir (ancak %1-2′yi tutar), ancak özellikle Danimarka olmak üzere birçok batı ülkesinde insidansta artış gözlenmektedir.

Tipik olarak erken erişkin hayatta gözlenirler ve özellikle 20-45 yaş grubu arasında oldukça önem arz etmektedirler.

Etyolojileri bilinmemektedir; bilinen tek risk faktörü testisin iniş bozukluğudur.

Klinik prezentasyonlar:
• Unilateral ağrısız testis büyümesi (büyük sıklıkta).
• Sekonder hidrosel.

• Metastazlara ait semptomlar: özellikle malign teratomda, örneğin, akciğerdeki depozitlerden hemoptizi, hepatomegali ya da paraaortik lenf nodlarının tutulu­muna bağlı olarak retroperitoneal kitle olabilmektedir.
• Endokrin etkiler: jinekomasti, puberte prekoks (tipik olarak Leydig ya da Sertoli hücreli tümörlerde).

Testis tümörleri iki ana grupta incelenmektedir:

• Germ hücreli tümörler (olguların %97’si): teratomlar ve seminomlar gibi testisin multipotent germ hücrelerinden köken alan tümörlerdir.
• Germ hücreli olmayan tümörler (olguların %3′ü): testisin özelleşmiş ve özelleşmemiş destek hücrelerinden kaynaklanırlar.

Germ hücreli tümörler

Germ hücreli tümörler aşağıdaki şekilde alt gruplara ayrılmaktadır:
• Seminomlar: spermatojenik differansiasyon gösteren tümörlerdir.
• Teratomlar: differansiasyon bakımından totipotent durumunu koruyan tümörlerdir.
• Kombine tümörler: seminamatöz ve teratomatöz differansiasyonu birlikte bulunduran tümörlerdir.

Seminoma

En sık karşılaşılan malign testis tümörüdür, tüm malign germ hücreli tümörlerin yaklaşık %50’sini oluşturmaktadır. Seminomun histolojik tipleri:
• Klasik seminom (en sık gözlenen alt tip): fibröz septa ile birlikte lenfositik infiltrasyonun bulunuşu karakteristik özelliğidir.
• Spermatositik seminom: daha büyük tümör hücreleri, spermatositlere benzeyen bazı küçük tümör hücreleri ile birliktedir.

• Anaplastik seminom: pleomorfizm gösteren hücre­ler ve artmış mitotik aktivite mevcuttur.
• Trofoblastik dev hücrelerle birlikte olan seminom­lar: trofoblastik hücrelerden salgılanan human koryonik gonadotropinin artmış düzeyleri ile birliktelik göstermektedir.

Teratoma

Germ hücre orijinli olan tümör, endoderm, ektoderm ve mezodermi içeren bazı doku tiplerinden oluşmak­tadır. Seminomlardan daha agresif tümörlerdir.
Teratomlar histolojik özelliklerine göre sınıflan­dırılırlar. Britanya (British) sistemi ve WHO (Dünya Sağlık Örgütü) sistemi olmak üzere iki tip klasifikayon sistemi mevcuttur.

Temel olarak ele alındığında:

• Differansiye teratom: nadir görülen bir teratom ti­pidir. Dokular iyi differansiye olmuştur ve tam matürasyon gerçekleşmiştir, öyle ki organoid yapılar geniş bir alanda (örneğin, deri, saç, kıkırdak ve kemik) tanınmaktadır. Lezyonlar genellikle genç erkeklerde gözlenmektedir ve benign karakterde davranırlar.
• Orta derecede malign teratom: tümörün bazı böl­geleri kistik, bazı bölgeleri de solid yapıdadır. İyi dif­feransiye alanları (differansiye teratoma benzeyen) ve hücresel pleomorfizm ve nekrozla birlikte olan malignansi alanlarını birarada bulundururlar.
• Andiferansiye malign teratom: Tam olarak andiferansiyedir ve nükleer pleomorfizm ve yüksek mitoz oranı ile birliktelik göstermektedir. Genellikle geniş alanda tümör nekrozu mevcuttur.
• Trofoblastik malign teratom: tümör, villöz paternde düzenlenmiş olan sitotrofoblast ve sinsityotrofoblast alanlarını içermektedir. Sıklıkla vasküler invazyona (kan kaynaklı metastaz sıktır) bağlı olarak hemorajiktir; hCG ve AFP kullanılabilir tanımlayıcılardır, serum­da düzeyleri ölçülebilir ya da immunohistokimyasal olarak sinsityotrofoblastlarda gösterilebilirler.
• Yolk kesesi tümörü (orşioblastom), germ hücrelerinden köken alan oldukça malign bir tümördür, iki tipi mevcuttur:
• Saf form: özellikle hayatın ilk 3 yılı olmak üzere çocuklarda sık olarak karşımıza çıkmaktadır.
• Karışık form: en sık andiferansiye germ hücreleri ile biraradadır. Yolk sak elemanlarının diğer elemanlarla birarada bulunuşu kötü prognozu göstermektedir.
Tümör afetoprotein salgılamaktadır ve bu da serum­da ortaya konulabileceği gibi immunohistokimyasal olarak da gösterilebilmektedir.

Kombine germ hücreli tümör

%10-15 germ hücreli tümör, seminamatöz ve teratomatöz elemanların karışımını içermektedir.

Germ hücreli tümörlerin prognozu

Testiküler teratomların prognozu, histolojik tipe ve aynı oranda tümörün evresine bağlıdır. Sitotoksik kemoterapinin kullanılması ile birlikte prognozda büyük ölçüde iyiye gidiş olmuştur. Genel olarak, trofoblastik elemanları, yolk sak elemanlarını ve andifer­ansiye elemanları içeren germ hücreli tümörler en kötü prognoza sahiptirler.